Sadece Kedi Sahiplerinin Anlayabileceği 13 An

Kedi sahibi olmak, dünyanın en tuhaf abonelik planıdır. Kimsenin anlaşmayı okumadığı, iptal butonu olmayan, ama aylık “gurur” hissi bedava gelen o plan. Sokaktan gelene “Ay ne tatlı, bende niye böyle yapmıyor?” diye içeriden bakan komşular, konuyu anlamaz. Ama siz anlarsınız. Pamuk sabah 4’te göğsünüze neden oturuyor, bilirsiniz. İşte sadece kedi sahiplerinin gözünde canlanacak o 13 an.

1Tam oturduğun an kucağına atlayıp 14 dakika sonra hiçbir sebep yokken inip gidişi.

Bilgisayar açık, kahve sıcak, hayat güzel. Pamuk geldi, mırlayarak kucağa yerleşti. Sen nefes almadan oturuyorsun ki rahatı bozmasın. Sonra — bir şey oldu. Ne olduğunu kimse bilmez. O da bilmez. Ama kalktı, gitti. Sen hâlâ aynı pozdasın. Sırtın ağrıyor. Bacağın uyuştu. Ve kabullenirsin: “Geldi, gitti. Benim görevim bu.”

2Saat 03:47’de yatağın ortasında bir şeyi kovaladığı sahne.

Evde sessizlik. Sen derin uykuda. Ama Karamel’in gecesi henüz başlıyor. Aniden bir çığlık, tırnak sesi, ve göğsünüzden geçen küçük bir ejderha. Gece 3:47, peşinden kovaladığı şey ise… hiçbir şey. Belki bir sinek. Belki kendi gölgesi. Belki iç ses. Siz açıklama arayamazsınız — uyumaya çalışıyorsunuz. Kedi kurnazlığı bir başka.

3Tuvalete girerken kapıyı kapatamamanın psikolojik yüküne teslim olmak.

Kapıyı kapatırsan miyavlayarak kıyamet koparır. Açık bırakırsan karşında oturur, gözünün içine bakar. Ne ona ne kendine saygılı bir çözüm var. Sonuçta kendini “evde tuvalet mahremiyetim yok” gerçeğine alıştırırsın. Arkadaşların geldiğinde bunu açıklayamazsın ama her kedi sahibi bu savaşı kaybetmiştir.

4120 TL’lik oyuncağın yerine kutusuyla 3 saat oynaması.

İnternetten özenle seçtin. “Kedim bunu çok sever” dedin. Geldi. Kedi oyuncağa üç saniye baktı. Sonra kutunun içine girdi. Bir daha hiç oyuncağa dokunmadı. Kutu, onun yeni eviydi artık. O gün öğrendin: kedi ekonomisi enflasyonla işlemez, kutunun dokusuyla işler.

5Laptop’un üzerine bilinçli olarak, “çalıştırma seni” gibi oturması.

Önemli bir iş maili yazıyorsun. Deadline 30 dakika sonra. Tam o an, tüm evde milyon yer varken, Pamuk gelip tam klavyenin üstüne oturur. “Beni sev, iş bekler” diyen o bakışla. Kaldırmak mı? Asla. Sonunda toplantıya geç kalırsın ama kalbinle barıştın. Patron anlamasa da sen anlarsın.

6Aniden durup boşluğa 40 saniye kadar bakışı.

Hareketsiz. Dikkatle odaklanmış. Gözleri duvarın bir noktasına ya da tavanın köşesine kilitli. Sen de otomatik olarak aynı yere bakarsın: hiçbir şey yok. Ama Karamel bir şey görüyor. Film gibi senaryolar kurarsın — “hayalet mi?” — sonra vazgeçersin. Kediler görüyordur, sen görme. Bu sözleşmenin bir parçası.

7Misafire sevgi gösterip sana haftalardır ilgi göstermemesi.

Sabah 7’de maması dolduruluyor, su değiştiriliyor, tuvaletini sen temizliyorsun, veterinere sen götürüyorsun. Ama eve bir misafir geliyor — Pamuk direkt onun kucağına zıplıyor, mırlıyor, gözünü kırpmadan sevgi yağdırıyor. İçinden “ben senin için neyim?” diye sorarsın. Cevap yok. Sevgi değil, strateji.

8Ölmüş gibi görünüp sen yaklaşınca kulağını oynatması.

Kanepede uzanmış. Gözleri kapalı. Karnı inip kalkmıyor gibi. İçin sıkışır. “Karamel?” dersin usulca. Kımıldamaz. Paniğe kapılıp yaklaşırsın — küçücük bir kulak titremesi. Sana bakar. Gözleri “rahatsız ettin, ne istiyorsun?” der. Utanırsın. Her kedi sahibi bu sahneyi yaşadı, hâlâ yaşıyor.

9Açtığın paketin, kutunun, kâğıdın hışırtısında ortaya çıkması.

Kedi beş saattir yok. Yatağın altında, dolabın arkasında, bilinmeyen bir kedi boyutunda. Ama sen bir poşet açar açmaz — “şıp” diye karşında. Mutfaktan, balkondan, bodrum katından gelir. Hışırtının frekansı kedi için ayrı bir evren. Ne alacağını bile bilmiyor, ama oralarda bir şeyler dönüyor.

10“Bu sefer gerçekten yanımda uyuyacak” diye heyecanlanıp 20 dakika sonra terk edilmek.

Yanına yerleşti. Uzandı. Mırıltı başladı. Uykuya geçiyorsun, kalbin dolu. “Bu gece onunla uyuyacağım işte.” 20 dakika sonra uyandığında yer boş. Pamuk başka bir odaya, belki camın kenarına gitmiş. Hain. Ama yine de affediyorsun, çünkü seçeneğin yok.

11İki kedi sahibi arkadaşınla saatlerce sadece kedilerden bahsetmek.

Başta havadan sudan başlar. Beş dakika sonra telefonlar masaya dizilmiştir. Fotoğraf, video, “bak bak bunu yapıyor”, “benimki de böyle”, kahkahalar. Masadaki üçüncü kişi (kedisiz arkadaş) bir noktadan sonra içeriden bakmayı bırakır. Sen fark etmezsin bile — “ve bir de Pamuk sabahları…” diye devam edersin.

12Eve geldiğinde onu arayıp bulmaya çalışma ritüeli.

“Karaaamel? Pamuuuk?” Oturma odası boş. Mutfak boş. Yatak odasında da yok. Duşa bile bakarsın. Balkon camına yapışmış, seni izliyor olabilir. Ya da dolabın üstünde. Ya da hiç düşünmediğin bir köşede. Her dönüş küçük bir arama oyunu, her bulma küçük bir zafer. Üçüncü gün anlıyorsun: o seni de aynen böyle arıyordu.

13Ve hepsine rağmen “hayatımın en iyi kararıydı” demek.

Tüy var, kumda çakıl var, kanepe çizik, uyku düzeni bozuk, tuvalet kapısı açık kalıyor, mobilyalar esrarengiz biçimde yıpranıyor. Ama akşam uzanırken bir küçük sıcak beden bacağına yanaşıp mırlamaya başladığında — hiçbir şeye değişmezsin. Bunu sadece başka bir kedi sahibi anlar. Başkasına anlatmaya çalıştığında sözcükler yetersiz kalır.

Son tahlilde,

Kedi sahibi olmak, klasik mantığa uymayan, kuralsız ve bazen sinir bozucu bir ilişkidir. Ama bu ilişki sizi dünyayı farklı bir yerden görmeye başlatır — küçük, yumuşak ve biraz kibirli bir gözden. Eğer bu 13 anın hepsinde “tam benim evim” dediyseniz, tebrikler: siz sadece bir kedi sahibi değil, bir kedi uzmanısınız. Karamel’e selam söyleyin.